wernisaż - 7 listopada, godz. 18:00
Wystawa „Punkt zbiegu” autorstwa Joanny Niedbałowskiej i Marcina Telegi – absolwentów tarnowskiego Liceum Sztuk Plastycznych oraz Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – to przestrzeń spotkania artystycznej przyjaźni. Chociaż ścieżki twórcze tych artystów biegną różnymi torami, a malarstwo, choć odmienne w formie i nastroju, łączy się w dialogu – postrzegania, doświadczenia i odczuwania.
Twórcy, chętnie sięgający po tematykę biblijną czy mitologiczną, reinterpretują uniwersalne motywy klasyczne, nadając im wymiar współczesny i osobisty.
Ta wystawa jest opowieścią o różnorodności i bliskości zarazem. O relacji ze światem i ze sobą samym. O indywidualnych doświadczeniach, które odnajdują wspólny język. O przyjaźni, która staje się mostem między odmiennymi światami wyobraźni.
| Joanna Niedbałowska (ur. 1975) – absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie oraz Wydziału Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Adama Brinckena (dyplom z wyróżnieniem w 2001 roku). Jej wrażliwość artystyczna wyrasta z tradycji malarstwa dawnego. W introspekcyjnych portretach przywołuje atmosferę wczesnorenesansowych fresków, wplatając w nie subtelne znaki współczesności i popkultury, powodując zderzenie tych dwóch porządków – tworzy napięcie między duchowością a codziennością. |
 | Marcin Telega (ur. 1976) - studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie uzyskał dyplom w pracowni prof. Stanisława Rodzińskiego na Wydziale Malarstwa. Od początku swojej kariery artystycznej do dziś uprawia malarstwo sztalugowe. Pracuje w technice olejnej. W swojej twórczości porusza się w obszarze malarstwa przedstawiającego z elementami abstrakcji. Jego prace przepełnione są obrazowaniem symbolicznym, wyrażane w językach geometrii i abstrakcji. To rozbudowane sceny, poetyckie i refleksyjne. Artysta akcentuje w swojej twórczości współistnienie różnych dziedzin sztuki, jak: muzyka, malarstwo, poezja a także |
Punktem wyjścia tej wystawy jest rozmowa z tradycją – nie rekonstrukcja dawnych obrazów, lecz ich uważne przepisanie na współczesny język. Artyści sięgają po motywy, które wszyscy „znamy”, by sprawdzić, co mówią dziś: o tożsamości, ciele, decyzji. To spotkanie pamięci i teraźniejszości, w którym klasyczne formy stają się narzędziem osobistej opowieści.
U Joanny Niedbałowskiej twarz jest terenem ciszy. Precyzja renesansowego modelunku zostaje tu zestawiona z gestem wniknięcia gdzieś w głąb.
Portrety, choć współczesne, noszą pamięć fresku: miękkie przejścia, dostojeństwo pozy, chłód tła. Artystkę interesuje psychologiczna dyfuzja – chwila, w której to, co intymne, przeciska się do widoku publicznego. Maski kobiecości nie są w tych obrazach zasłoną, lecz instrumentem – narzędziem samopoznania. Wątki biblijne i mitologiczne nie tyle ilustrują fabuły, ile przepisują role: Ewa nie jest winą, lecz pytaniem; Jakub nie jest sprytnym negocjatorem lecz człowiekiem przemiany. Jej bohaterki, patrzą „poza obraz” – w kierunku widza – i nie dają się domknąć w interpretacji.
Malarskie światy Marcina Telegi wyrastają z ruchu i nakładania się fal. Figury rozszczepiają się na kadry, przenikają przez prostokąty-pułapki, migają jak podświetlane klisze. Geometryczne ramy nie porządkują rzeczywistości – raczej ujawniają jej napięcia. To malarstwo rozważa materię ciała (kruchość, pęd), ale równie mocno pracuje światłem: iskra, płomień, rozbłysk w źrenicy. Człowiek Telegi jest jednocześnie wewnątrz i na zewnątrz – w centrum żywiołu, który go stwarza i wystawia na próbę. Narracja bywa dramatyczna, lecz nigdy ilustracyjna; poetyckość bierze się z rytmu, kontrapunktu, zderzenia chłodu i żaru.
Wspólny „punkt zbiegu” pojawia się tam, gdzie tożsamość przestaje być rzeczą daną, a staje się procesem: składaniem, rozsuwaniem, nawarstwianiem. U Niedbałowskiej to proces subtelny – dotyk pędzla jest jak szept. U Telegi – proces intensywny, mierzony ruchem ciała i temperaturą barwy. Ich prace spotykają się jednak w przekonaniu, że nowoczesność nie musi zrywać z pamięcią obrazów: może rozmawiać z kanonem, aby precyzyjniej opowiadać o współczesności.
Wystawa prowadzi widza od twarzy (najbliższego pejzażu człowieka) ku przestrzeni, gdzie ciało i geometria negocjują swoje prawa. To podróż przez warstwy: skóry, farby, symboli; przez role i gesty, które nosimy – czasem z dumą, czasem jak obce nam kostiumy. „Punkt zbiegu” nie wskazuje jednej interpretacji. Proponuje czas i uważność – by zobaczyć, jak nasze własne spojrzenie składa ten dyptyk na nowo.
/ Bogusław Hynek - kurator wystawy /
Dostępność wystawy:
- Dostępność dla osób z niepełnosprawnością ruchu
Wystawa jest dostępna w holu na parterze. Można tutaj wejść głównym wejściem. Obok drzwi wejściowych znajduje się dzwonek przywołujący. Na drodze od przystanku autobusowego do głównego wejścia nie ma żadnych przeszkód typu progi, czy schody. Jeśli poruszasz się samochodem przy budynku znajduje się darmowy parking.
Nasz asystent może wesprzeć Państwa w drodze z przystanku lub parkingu. Prosimy o kontakt na adres:
m.batko@csm.tarnow.pl lub telefon na numer 796 566 696.
Zalecamy kontakt najpóźniej 4 dni przed wizytą.
- Dostępność dla osób z niepełnosprawnością wzroku
Jest to wystawa malarstwa. Do wystawy można zamówić oprowadzanie z asystentem lub audiodeskrypcję. W tym celu prosimy o kontakt pod numerem 14 633 46 07 lub mailem, na adres: b.hynek@csm.tarnow.pl najpóźniej 7 dni przed wizytą. - Dostępność dla osób z niepełnosprawnością słuchu
Wernisaż tłumaczony będzie na Polski Język Migowy. Do wystawy można zamówić oprowadzanie w PJM. Prosimy o kontakt, przynajmniej 7 dni wcześniej. Mail lub SMS można kierować do: m.batko@csm.tarnow.pl tel. 796 566 696. - W holu można skorzystać z miejsc siedzących. Toaleta, przewijak dla niemowląt i pokój wyciszeń znajdują się na prawo od kasy, na parterze. Kierują do nich oznakowania.
Wizyta na wystawie i oprowadzanie są darmowe.
Wystawa zorganizowana jest w ramach jubileuszu 80-lecia Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych im. Artura Grottgera w Tarnowie 1945-2025.
