Trzy pary. Jedna przestrzeń. Jeden pozornie prosty cel – spróbować naprawić to, co w relacjach zaczęło się psuć. Brzmi znajomo? I właśnie na tym polega pierwsza pułapka tego spektaklu. Bo choć niemal każdy widz odnajdzie w bohaterach znajome gesty, przemilczenia, małe kłamstwa i wielkie oczekiwania, twórcy nie proponują nam kolejnej banalnej opowieści o tym, że „warto rozmawiać”. Zamiast tego uruchamiają misterną machinę teatralną, w której każda kolejna odpowiedź rodzi nowe pytanie, a każda próba wyjaśnienia sytuacji może prowadzić do jeszcze większego zamieszania.
Drapieżnie zagrany, pozbawiony fajerwerków teatr. Tli się nieustannie humorem, udanie podpatruje rzeczywistość i zostawia nas z ważnym przesłaniem, którego siła rażenia wbija w fotel.
Marek Zajdler
Z pozoru terapeutyczna sesja zamienia się więc w coś na kształt społecznego eksperymentu i detektywistycznej łamigłówki. Widz zostaje wciągnięty w tę grę niemal bez pytania o zgodę. Trzeba słuchać uważnie, obserwować, zapamiętywać. Kto co powiedział? Do kogo? Dlaczego właśnie teraz? I czego jeszcze nie wiemy? „Terapia dla par” nie rozdaje wszystkich kart od początku. Przeciwnie – umiejętnie dawkuje informacje i pozwala widzowi przez długi czas pozostawać w stanie kontrolowanej niepewności. A kiedy wydaje się, że już rozumiemy układ sił między bohaterami, spektakl potrafi wykonać kolejny zwrot.
Terapię dla par” warto obejrzeć dla dobrze skonstruowanej historii. Dla aktorstwa. Dla przyjemności śledzenia teatralnej intrygi. I tych momentów, kiedy publiczność wybucha śmiechem, a sekundę później milknie, bo żart nagle okazuje się boleśnie znajomy.
Karolina Wójs
Pod warstwą żywego dialogu, energicznych konfrontacji i śmiechu kryje się całkiem poważna opowieść o bliskości. O tym, ile jesteśmy gotowi powiedzieć osobie, którą kochamy. O kompromisie, którego czasem nie potrafimy zawrzeć. O żalu, który przez lata potrafi zmienić się w gniew. Spektakl wymaga precyzji, dobrego tempa
i umiejętności balansowania pomiędzy komizmem a emocjonalną prawdą. Tu nie wystarczy „zagrać śmiesznie”. Trzeba zbudować postać, której zachowanie będzie jednocześnie zabawne i wiarygodne. Zespół aktorski robi to znakomicie.
Reżyser Wojciech Urbański prowadzi całość z wyczuciem rytmu. Kolejne sytuacje nakręcają się jak sprężyna, napięcie rośnie, tempo przyspiesza, a komediowy żywioł zaczyna niebezpiecznie zbliżać się do granicy, za którą znajduje się już dramat.
„Terapia dla par” jest spektaklem żywym, inteligentnym i zaskakująco bliskim codziennemu doświadczeniu. Bawi, wciąga, podsuwa kolejne tropy, a przy okazji zostawia widza z pytaniem, które trudno wyrzucić z głowy po wyjściu z teatru: ile z tego, co właśnie zobaczyliśmy na scenie, znamy z własnego życia?
Tego pytania nie da się już zamknąć w kopercie…
- Reżyseria: Wojciech Urbański
- Scenariusz: Matias Del Federico
- Przekład: Rubi Birden
Obsada:
- Agnieszka Więdłocha,
- Magdalena Kumorek,
- Magdalena Górska,
- Antoni Pawlicki,
- Marek Kalita,
- Paweł Ławrynowicz
